Jan W. Boog

Goed maar veel te kort geslapen. Wel weer helemaal fit. De spullen zijn droog. Inpakken, nog een paar mailtjes en stukjes voor de blog typen en ik moet me nog haasten om op tijd de kamer uit te zijn.

Windstil, een herfstzon, koel maar met trui aangenaam, gezond weer. Plan voor vandaag is om het bos dat tussen La Grande en Pendleton ligt te halen. De route gaat langs Hilgard Junction, een door de pioniers veel gebruikte overnachtingsplaats. Eerst water bijvullen en laatste inkopen doen bij het tankstation aan de westelijke rand van de stad. Een prachtige muzikant knoopt daar een monoloog aan.

La Grande Ronde

Vrijwel direct na La Grande verandert de vegetatie, het ondertussen zo vertrouwde sagebrush maakt plaats voor bomen. De eerste kilometers gaan over de interstate, de omgeving vergoed veel. Een rivier loopt parallel aan de I-84, het is de La Grande Ronde, geen grootse rivier maar wel goed genoeg om mens en vee op de trail van water te voorzien.

Exit 252 gaat naar Hilgard jct, de plaats waar vroeger voor de nacht werd halt gehouden. Ook in de moderne tijd is het nog steeds een overnachtingsplaats. Het RV park is echter per 15 oktober gesloten. Niet dat ik van plan was daar te overnachten maar water bijvullen dacht ik daar wel te kunnen. Helaas het water is ook afgesloten. Nu ja, voorlopig nog drinken genoeg bij me.

Hilgard Junction state park

Van af Hilgard jct een stukje terug richting het bos. Vrijwel direct een andere wereld. Het is staatsbos dus geen prikkeldraad of priveterrein. Na een mijl verstomd het geluid van de interstate en klinkt al het geluid wat gedempter. Een stel herten steekt het bospad over, even later een koppel kalkoenen. Rond halfvijf overweeg ik te stoppen maar vind bij nader inzien dat ik nog te dicht bij huizen ben.

Als nederlander zie ik een bos als een vlakte met bomen en tal van mogelijke kampeerplaatsen. Zo leek het hier de eerste paar kilometer ook te zijn. Daarna gaat het pad omhoog, steile helling links, afgrond rechts, geen kans hier te overnachten. Het is nog wel even licht, het wandelen over dit pad bepaald geen straf.

Bospad

Een uur later dan toch een plek, snel de tent inrichten en eten. Voor het donker wordt moet alle etenswaar in de zak en in een boom getakeld worden. De kans hier een beer te treffen is klein maar voorzorgsmaatregelen kunnen geen kwaad. Twintig meter verderop bungelt mijn zak met eten in een boom.

Eten in de boom

Afgelopen nacht heeft de harde wind regen en water diep de tunnel ingestuwd. Mijn dekzeil, als ondergrond voor matras en slaapzak, vangt het water mooi op en vormt een grote plas onder het matras. Alles is nat of op z’n minst vochtig. Geen buizen meer bij regen en harde wind.

Regen heeft ook z'n mooie momenten

Het is stormachtig weer, regent af en toe, nog steeds niet fit begint langzamerhand het idee te rijpen om in La Grande, vijf mijl van de buis, een motel op te zoeken en de boel eens flink te laten drogen. Een paar uur later is het idee werkelijkheid.

Herfstkleuren vedringen groen

La Grande is een aardig stadje, het weer werkt niet echt mee om de schoonheid er van te bewonderen.

Inkopen doen voor de reis naar Pendleton vijftig mijl verderop, door het bos, geen dorpjes tussentijds. Voor een dag of vier eten bij me, moet voldoende zijn, water maar ergens onderweg bijvullen. De route gaat over de Blue Mountains, volgens de dagboeken van de kolonisten een van de zwaarste trajecten tijdens de trail.

Rest van de dag rustig aan, volg het tweede debat tussen Obama en Romney, er wordt flink met niet te verifieren getallen geschermd. Volgens de peilingen heeft Obama het debat gewonnen.

Het is al veel te laat als ik het licht uit doe, krijg ik morgen spijt van.

Wakker worden met hoofdpijn en een koortsig gevoel, niet echt een lekker begin van de dag. Of het nu komt door de veel te korte nachten in een motel gevolgd door nachten waarbij de klok wordt rond geslapen, of dat het de oneffen ondergrond is, of misschien, met het einde bijna in zicht, een algehele vermoeidheid, feit is dat het de laatste weken met de gezondheid wat minder is.

Een positief punt, het dekzeil heeft de regen, die afgelopen nacht toch gevallen is, mooi buiten de tent gehouden. Alles droog, niet eens klam of condens in de tent.

Naar Union

Op naar Union, het eerstvolgende plaatsje. De zes mijl vallen me niet mee, geen verbetering door het bewegen.

Hert

Openbare bibliotheek in Union is open, blog bijwerken, even skypen. In de foodmart bij de benzinepomp koop ik aspirine en koffie. Na een uurtje zakt de hoofdpijn en de koorts wat. Ik hou het op de aspirine. Als het een gebrek aan koffie was dan waren het ontwenningsverschijnselen en zou ik moeten afkicken. Tja, geen koffie meer, dat is toch ook wel een schrikbeeld.

Hot Lakes

Het plan vroeg te stoppen om wat rust te nemen mislukt. Niet omdat er geen plek te vinden was maar gewoon omdat het lopen in een kadans zich niet liet onderbreken. Tegen schemering toch maar een plek gezocht, een buis onder de weg. Dat was al weer een poos geleden. Er staat veel wind en het regent, ik kruip wat dieper in de buis en zit droog.

De treinen rijden vooral ‘s nachts over het traject, de luchtverplaatsing doet reeds gevallen bladeren opdwarrelen, bij het passeren van de brug valt er wat aarde omlaag, de grond trilt, het geloei van de hoorn is oorverdovend. Te moe om er lang last van te hebben slaap ik door alles heen en ben bijna twaalf uur later wakker, het is half acht en koud.

Ontbijt, inpakken en tussendoor de handen opwarmen, negen uur onderweg. De route gaat langs highway 30, bijna geen verkeer, de interstate is dichtbij. Dagelijks krijg ik lifts aangeboden, altijd goed voor een gesprekje. Net als gisteren wordt ook vandaag regen voorspeld, in een aantal gesprekken wordt dat nog eens benadrukt.

Nieuwsgierig paard

Het weer is grillig en logenstraft opnieuw de voorspellingen. Bewolkt is het wel, af en toe stevige wind en niet heel warm. Ik kom door North Powder, een klein dorpje, cafe, general store, liquor store en een motel, het ligt aan de interstate vandaar dat motel. Wat inkopen en koffie, de koffie is op, de eigenaresse maakt me een americano, espresso met heet water, het doet me even aan de tango denken waar een passenserie ook zo wordt genoemd. De americano smaakt prima, veel verschil met gewone koffie proef ik niet, wat sterker misschien.

Onderweg naar North Powder viel me al op dat de weg strak ingeklemd is tussen prikkeldraad, te weinig ruimte om de tent op te zetten. Ook na het dorpje richting de volgende plaats verandert dat niet. Rond vier uur een uitzondering maar te schuin en vlak bij het spoor. Er rest nog een aantal uur daglicht.

Herfstkleuren

Alles is afgezet met prikkeldraad, in de uren die volgen blijft dat beeld ongewijzigd. Het schemert al als ik in een bocht een strook gras van een paar meter, naast een verbrede vluchtstrook, zie. Goed genoeg voor vannacht. Pollen gras van een meter hoog, het opzetten van de tent gaat lastig. Het is donker, alles staat en is ingericht voor de nacht, vermoeid vlij ik mijn lijf neer in het hoge gras en rook een sigaret.

Acht uur ontbijten in het restaurant, weer te weinig geslapen maar nog te veel te doen om langer in bed te blijven. Het motel werkt samen met het ernaast gelegen restaurant, beide onder de naam Oregon Trail. Waar het kan maakt de middenstand gebruik van deze historische naam. Het werkt ook nog eens, op basis van de naam ben ik een paar dagen geleden het motel binnen gestapt, prijs was okay wifi en ontbijt waren inbegrepen.

Dreigende luchten onderweg naar Haines

Even voor elf is alles gedaan, een laatste kop koffie en richting Haines het eerst volgende dorpje, twaalf mijl verderop. Gisteren een ontsteking aan de voet schoongemaakt, veel jodium en een pleister. Tezamen met de uitgedeukte schoen loopt het vandaag vrijwel pijnvrij. Geen nieuwe schoenen nodig, ik ga Oregon City halen op de Hanwag / Goodyear combinatie.

Mainstreet

De lucht is de gehele dag dreigend maar de voorspelde regen blijft uit. Zelfs af en toe zonneschijn, nog steeds t-shirt weer. De bewolking is voor de foto’s een welkome afwisseling, eens een keer wat anders dan de strak blauwe luchten van de afgelopen weken.

Park

Haines afficheert zichzelf als de grootste kleine stad in Oregon. Een general store, een bar en een restaurant. Daarnaast een groot park met wetenswaardigheden over de oregon trail. De general store verkoopt koffie, ik zit goed. Beetje kletsen met de eigenaresse, aardige vrouw, woont sinds een jaar in Haines en heeft de winkel te koop staan. Geen reclame voor Haines, de klandizie lijkt evenwel goed, het loopt af en aan.

General Store

Een uurtje later laat ik Haines achter me, op zoek naar een slaapplaats, het is vijf uur, ik moet er nog een beetje aan wennen dat het een uur eerder donker is in de pacific time zone. Een brug over een droog kreekje lijkt me prima voor vannacht, geen tent opzetten, scheelt toch weer wat tijd. De spoorweg loopt parallel aan de highway, ik kies voor het spoor, hele dag geen trein gezien.

Sand Creek: uitkijk vanuit slaapplaats.

Terwijl ik dit stukje type dendert er een trein over de brug. Vlakbij is een spoorwegovergang, de machinist toetert luid.

Vroeg in het motel, halftien een kamer, warm worden. Vandaag maar eens naar een schoenmaker op zoek.

Baker City, een kleine tienduizend inwoners, mooi, gezellig en historisch centrum. Bij een schoenenzaak verwijzen ze me naar Gary Johansen, een stukje buiten de stad. Gary heeft de gereedschappen om de neus van de schoen wat uit te deuken en op te rekken. Ik loop iets beter terug naar het stadje, nog wel pijnlijk. Kosten: een ansichtkaart uit nederland zodra ik terug ben.

Historisch centrum

De inwoners zijn trots op het feit dat de Orgon Trail door hun stad loopt, veel muurschilderingen en beelden.

Oregon Trail Map

Op weg naar een supermarkt, ik koop er altijd te veel om mee te nemen, geen kleine verpakkingen. Voor de komende twee dagen kan ik vooruit, morgen blijf ik in Baker City.

Powder river

Het plan om een educatief centrum rond de Oregon Trail te bezoeken laat ik de volgende dag varen, dertig kilometer is me net even te ver voor vandaag, nog genoeg andere klusjes te doen. De rest van de dag vooral route uitzoeken in detail, op internet, veel lezen over de trail.

Veel spreuken aan de wanden van de motelkamers, deze van Abe moet kunnen.

Abe Lincoln

Vrijdagavond begint het te regenen, dat houdt zaterdag en zondag aan, ben benieuwd of het dekzeil me droog weet te houden.

Het blijft me verbazen hoe goed een lichaam kan herstellen gedurende de nachtrust. De pijn in de voet is er nog maar is voorlopig dragelijk. Spierpijn en vermoeidheid zijn verdwenen. Ontbijten en inpakken, voor acht uur onderweg, nog 20 mijl te gaan.

Het berglandschap van gisteren gaat over in vlakte en wat lagere heuvels. Ik kom door wat plaatsen die voordat de interstate er lag goed gesitueerd waren aan de old highway 30 maar nu nauwelijks nog opgemerkt worden. Pleasant Valley is èèn van die plaatsen, het doet z’n naam allang geen eer meer aan.

Pleasant Valley motel

Een warme dag, ik verbruik meer water dan zou moeten. Gisteren te vaak thee gezet, dacht 1 fles te gebruiken maar heb in het donker afwisselend verschillende flessen van hetzelfde formaat gebruikt. Stom, ‘t ging nog door me heen dat er best veel water in zo’n fles zat. Kennelijk te moe om helder te denken. Een klein stroompje biedt uitkomst. Later op de dag krijg ik ook nog water van een Union Pacific werker. Genoeg water nu om de dag door te komen.

Met de dag knelt de schoen meer, ik overweeg nieuwe te kopen in Baker City, vandaag nog afzien en gewoon doorlopen. De mijlen worden zwaarder met het verstrijken van de dag. Ik ben aan rust toe, nog zes mijl te gaan tot de stad, dat is morgen best te doen. Nu nog een geschikte plaats zoeken, dat valt dan weer niet mee. Pas aan de rand van de stad is een vlak stuk, niet op priveterrein of direct voor de deur van een woning. Nu ja, hoef ik morgen niet ver meer.

Van het weinige water dat nog over is een maaltijd koken en thee zetten. Tussen zeven en acht wordt het donker, het is dan al koud. Te moe om nog iets anders te doen ga ik vroeg naar bed.

Dinsdag vandaag, donderdag wil ik in Baker City aankomen, het liefst vroeg in de ochtend. Vijfenveertig mijl te gaan in twee dagen, dat wordt behoorlijk doorlopen. In ieder geval zijn we beide vroeg op. Acht uur neem ik afscheid van Bart en zie hem in de loop van de ochtend langzaam in de verte verdwijnen.

Bart verdwijnt in de verte

Een paar mijl onderweg, de rustige old highway 30 gaat op in de interstate 84. De interstate is vergelijkbaar met de nederlandse snelwegen. Het loopt niet geweldig over de interstate alhoewel de omgeving spectaculair is. Te veel verkeer, te snel rijdend. Het valt me op hoeveel lood er langs de weg ligt, lood gebruikt voor het uitbalanceren van wielen. Ik probeer het idee dat zo’n stuk lood losschiet en mij raakt te verdringen. Lukt niet echt.

I-84

I-84

De rechterschoen knelt al weken in de neus, het wordt erger, pleisters en verband is niet meer voldoende. In Baker City maar eens kijken of er wat aan gedaan kan worden, voorlopig de pijn probeten te negeren. Lukt ook niet echt.

Na tien mijl bij Wheatersby, een parkeerplaats met park, water bijvullen, even rusten en weer verder. Het stuk interstate wil ik voor de avond achter me laten. Kamperen aan de snelweg, alleen als het niet anders kan.

Spoor en interstate

Eindelijk, een afrit die overgaat in old highway 30. De highway loopt parallel aan de interstate en is vrijwel verlaten, alleen wat lokaal verkeer. Eind van de middag is Durkee bereikt, vroeger belangrijk als overslagplaats en veelvuldig aangedaan door reizigers op de oregon trail. Nog een paar mijl en dan een rustplaats zoeken. Moe en kreupel, 22 mijl verder, de tent staat tegen schemertijd, schoenen uit, koffie, thee, noedels en heel vroeg slapen.

In Durkee