Jan W. Boog

Vandaag rond de dertig, morgen tien graden kouder en nachtvorst. Deze laatste zomerse dag doe ik rustig aan, luier wat onderweg, nog even genieten van dit prachtige weer.

Door het dorpje Notus, praat er wat met farmers, drink er wat en ben er alweer uit voor ik er erg in heb. Volgende plaats is Parma een mijl of acht verderop.

In Parma staat een replica van fort Boise, inclusief museum. Het blijk alleen in de zomermaanden open. Een RV park (camping voor (grote) campers) is er ook. Het is halfvijf, heerlijk weer, ik besluit hier te blijven. Er staan picknick banken, kunnen Jay en Linda vanavond tenminste zitten.

Een opzichter is er niet, er liggen wat enveloppen waarop je geacht wordt aan te geven op welke plaats je staat, hoelang je blijft en hoeveel geld je er in hebt gestopt, voor een tent tien dollar. Ik deponeer de enveloppe in de daarvoor bestemde bus en vraag me af of er wel iemand controleert.

Jay, Linda en Maya komen me eind van de middag nog èèn keer opzoeken, met heel veel lekker eten. Laatste keer dat ik ze zie voorlopig. Daar ga ik zeker nog een keer op bezoek. Mocht ik in problemen komen dan zullen ze me helpen, ik kan altijd bellen. Natuurlijk kom ik niet in problemen die ik niet zelf op kan lossen maar het idee dat ze me willen helpen is verwarmend.

Jay

Voor mensen met een tent staat er een waarschuwing op de borden. De sprinkler-installatie is geautomatiseerd en gaat ‘s nachts sproeien. Ik doe het dekzeil voor de zekerheid over de tent. Hopelijk hou ik het droog, mijn verbeterde tent kan tegen regen die van boven komt, voorbereid op regen van onderen is ie niet.

Linda komt uit een muzikaal gezin, ze speelt zelf piano en geniet van muziek in de ochtend. Ik ontbijt met Bach, niet verkeerd. Qua klassieke muziek gaat mijn voorkeur meer uit naar Chopin maar we vinden elkaar in de werken van Rachmaninov en de stem van Maria Callas. Bach in de ochtend, een beetje rust na de hectiek van man en vier kinderen, voorzien van lunch, naar werk en school te krijgen. Ze maakt ook een uitgebreid lunchpakket voor mij:-)

Linda en Ruby

Tegen tienen zet Linda me af op de plaats waar Jay me ophaalde, de Burger King dus en vertrek ik vanuit Nampa richting Baker City, een plaats waar ik over twee weken hoop aan te komen. Tussentijds genoeg plaatsen om water en eten bij te vullen.

Tegen de middag in Middleton waar een State historical park is ter nagedachtenis van de kolonisten die daar door indianen zijn vermoord, het Ward Massacre park. Deze moordpartij moet in het licht gezien worden van een overvloed aan kolonisten die de levenswijze van de indianen bedreigden. Het leger vergeld de aanval door een aantal schuldigen op te pakken en op te hangen. Er volgt een periode van opstand en onlusten, fort Hall en fort Boise worden onder druk van de rellen tijdelijk ontruimd.

Uitgerust verder naar Caldwell, stedelijk gebied, het idee Middleton verlaten te hebben komt niet op. In Caldwell maar eens op zoek naar koffie en water. Een man stopt terwijl ik zoek naar een pomp, vraagt of ik een lift wil. We praten wat over de trail, ik vertel van de blog, hij nodigt me bij hem thuis uit voor de verkorte versie.

Lynn is pastoor van een kerk waarvan de naam me ontschoten is. Er zijn erg veel verschillende interpretaties van het geloof in het midwesten en even zo vele kerken. Eenmaal binnen duurt het maar even of heb ik een glas water en een sandwich voor me staan, zijn vrouw en dochter aangeschoven en vertel ik over mijn ervaringen op de trail tot nu toe. Er wonen veel, van oorsprong, nederlanders in deze streek, voornamelijk melkveehouders. Lynn belt een vriend en ik praat een poosje met Mike Siepersma, uit Friesland natuurlijk. Er wordt nog een kennis opgetrommeld, een gezellige bijeenkomst. Een uurtje later vertrek ik weer, lekkers en gebeden vergezellen me. Een halfjaar geleden zou ik me ongemakkelijk hebben gevoeld onder die gebeden, nu besef ik, meer dan voorheen, dat het voor veel mensen een vorm van rust en geborgenheid inhoud. En alhoewel ik anders in het leven sta, kan ik die gebeden nu wel begrijpen en zelfs waarderen, het komt uit een goed hart. We wisselen mailadressen uit, ik krijg hun telefoonnummer, als er problemen zijn mag ik bellen.

Hardy family & me

Buurvrouw, kids & me

‘s Avonds wacht me nog een verrassing, Jay en Linda en hun dochter Maya zoeken me op en brengen me nog een heerlijke maaltijd. Linda had het ‘s ochtends al wel laten doorschemeren maar rekening had ik er niet meer mee gehouden, te meer omdat het vinden van een kampeerplek lastig was, pas vlak voor het donker stond de tent.

En morgen doen ze het nog een keer!

Jay’s dilemma heeft zich vanzelf opgelost, de football wedstrijd bleek een weekend later.

Midden in de nacht wakker, de hoofdpijn heeft zich ontwikkeld tot een stevige migraine. Ziek, overgeven, daar gaan de caloriën, slapeloze nacht. Het ontbijt dat me de volgende morgen beloofd was sla ik over. Ik meld Jay en Linda dat ik migraine heb en kan daar gelukkig de zondag blijven.

Marian is gewend aan mijn migraines en weet dat ik na een dag of anderhalf wel weer in orde ben. Jay en Linda weten dat niet en maken zich gedurende dag wat zorgen, kijken af en toe of ik nog wel adem, ik verneem er niets van en slaap de hele dag. De migrainepil werkt, eind van de dag ben ik weer in staat wat te eten, een klein beetje.

Ik vezeker Linda dat mijn migraine beslist niet aan het eten van zaterdag lag.

Nog maar zes mijl naar Nampa. Vandaag ga ik Jay en Linda opzoeken. Kan ik me wel op verheugen. In de loop van de ochtend belt Jay en maken we een afspraak waar hij me oppikt. Het wordt de Burger King.

Vanaf het moment dat ik bij hun thuis ben word ik volgestouwd met eten:-) Ik kan de caloriën ook wel gebruiken. Douchen en omkleden, daarna met Jay naar een outdoorshop. De tent staat al in de tuin, we hebben de maten opgenomen. Ik heb besloten de tent te houden en deze van een extra laag te voorzien. Een in lengte verstelbare aluminium buis, een dekzeil, wat haringen die Jay wel over heeft en een uurtje later staat er een waterdichte tent in de tuin. Om het geheel passend te krijgen nog een extra gaatje in de nieuwe buis geboord. Een beetje improviseren en je komt een heel eind.

Het is zaterdag, american football op tv, ik snap het spel niet, vind er ook niets aan maar aan de reacties van Jay en de kinderen te oordelen was het spannend. Linda is een geweldige kok en maakt speciaal voor mij belgische friet met stoofvlees en salade. Heerlijk.

Jay heeft een nieuwe baan en staat komend weekend voor een dilemma. Vanuit het werk zijn kaarten gekocht voor een football wedstrijd, vanuit de kerk is er een bijeenkomst waar hij met zijn zoon naar toe wil. Zwichten voor de sociale druk vanuit het werk of kiezen een voorbeeld te zijn voor zijn zoon. Hij kiest voor het laatste en gaat dat maandag vertellen op het werk, ongeacht eventuele consequenties. Onze levensvisie en idealen mogen dan verschillen maar ik kan de standvastigheid waarderen en goed aanvoelen.

‘s Avonds praat ik nog wat met Jay en Linda over wat het inhoud mormoon te zijn. Het idee dat mormonen meerdere vrouwen mogen hebben is al sinds begin vorige eeuw achterhaald. Wel geven ze tien procent van hun inkomen aan de kerk, van dwang of controle is geen sprake verzekerd Jay me. Ik had nog wel over meer onderwerpen willen praten maar een al de hele dag zeurende hoofdpijn doet me besluiten om tien uur te gaan slapen in mijn verbeterde tentje.