Jan W. Boog

De dag begint met regen en eindigt met regen, tussendoor af en toe droog. Om tien uur ‘s ochtends besluit ik, na bijna een uur wachten, de aanhoudende regen te trotseren. De spullen worden nat in de tijd die nodig is alles in te pakken. Regenpak aan en op weg.

Het zal vandaag de gehele dag langs de interstate gaan, geen aantrekkelijk vooruitzicht, ht is niet anders, stevig doorlopen om warm te worden. Vrachtverkeer spat het regenwater op, een sluier van water, de schoenen soppen. Ondanks, of misschien zelfs dankzij, de regen is m’n gemoed zonnig, zonder er bij na te denken, neurie ik singin in the rain en raindrops keep falling on my head door elkaar maar op het ritme van de pas.

vrijwilligerswerk: koffie verkopen

Tot mijn verrassing is er een standje op de parkeerplaats, na anderhalve mijl lopen. Er wordt koffie verkocht. De seniorenclub van boardman spendeert wat tijd in het verkopen ervan, een vrijwillige donati wordt gevraagd, koekjes gratis. Het geld wordt besteed aan het loon van de opzichter.

Dichtbij de columbia rivier, dus meeuwen

De rest van de dag is weinig opvallend, regen, langsrazende auto’s, nat van regen en transpiratie.

Rond vijf uur is het even droog, op een heuveltje, uit het zicht van de interstate staat de tent. Rosig en moe, even wat eten, een kop thee en slapen op een bij nader inzien behoorlijk hobbelige bodem.

Rustig geslapen, vroeg op, geen plaats om lang te blijven rondlummelen. Een weg naast de interstate biedt een paar mijl een betere route, houdt dan op zodat het weer langs de interstate verder moet.

Tien mijl naar Boardman, naar koffie en wat warm eten. Het is wederom een regenachtige dag, koud bovendien. Regenpak weer. Ondanks de ademende stof van het pak wordt alle kleding na verloop van tijd klam. Alleen aan als het echt regent. Het weer is wisselvallig, ik wissel kleding in hetzelfde tempo als bui en droog elkaar opvolgen.

Boardman, lekker warme koffie en wat hotdogs. In de bibliotheek, de Oregon Trail Library, wat route en blog bijwerken. Twee uur later ligt Boardman achter me. Nog een paar mijl afleggen en dan een plek voor de nacht zoeken.

Achter een vangrail, een open plaats in hoge begroeing, een klein stroompje en hout genoeg voor een vuur. Het kon slechter.

Redelijk vroeg op, regenachtig weer. Koud in de ochtenduren.

Gisteren de eerste kilometers gemaakt vanuit Echo naar de volgende plaats. Langs fort Henrietta aan de Umatilla rivier. Vandaag verder op de ingeslagen weg. Na een paar mijl gaat de verharde weg over in gravel, nog een paar mijl verder houdt de weg min of meer op. Er zijn paden maar die gaan alle verder op priveterrein.

Terug gaan is geen aantrekkelijke optie. De wegen over priveterrein vallen niet samen met de weg die de navigator aangeeft. Dan de weg die het dichtst in de buurt komt op. Na enige tijd komt de interstate in het vizier, niet de eerste keus, wel zeker dat die me naar de volgende plaats leidt. De zorgvuldig uitgezochte route zo dicht mogelijk langs de trail laat ik voor wat het is, geen zin om weer in een web van privewegen terecht te komen. Over een paar dagen komen interstate en trail toch weer samen.

Na de mooie route door de heuvels en langs de rivier van de afgelopen dagen is het landschap na Echo wat minder spectaculair. Vlak, veel landbouw, groen, het doet me aan Groningen denken. De regenachtige, koude ochtend maakt het beeld compleet.

Een voordeel van langs de interstate lopen zijn de benzinestations. In de middag rust ik uit bij èèntje in de buurt van Hermiston, drink en eet er wat. Echt fijn loopt het niet langs de interstate, een pad door de berm is wat veiliger dan over de vluchtstrook maar loopt zwaarder, ik wissel wat af. Een slaapplaats achter wat struiken in de berm. Geen idee of je langs de interstate mag kamperen.

Havermout als ontbijt, neem direct twee porties. Wachten tot het ophoudt met regenen. Halftien onderweg.

Heuvelachtig richting Echo

Het landschap is ongewijzigd mooi, de weg stijgt en daalt, volgt kronkelend de rivier. Dertien mijl naar Echo, een klein plaatsje op de route. Het loopt vrij makkelijk vandaag, dat wil van dag tot dag nog wel verschillen. Ik mik op drie uur in Echo, het wordt halfvier. Onderweg een fles drinken vergeten in te pakken, zou me in de hitte van afgelopen zomer niet zijn gebeurd.

Mooi maar regenachtig

Rotswanden

Echo is een plaatsje met 650 inwoners, ik had een winkel verwacht, of een benzinestation. Geen van beide, drie mijl verderop ligt een grotere plaats direct aan de snelweg. Er is een restaurantje, even goed eten en water bijvullen, ik kan er nog wat mueslirepen kopen. Eten genoeg voor de volgende vijftig mijl richting Arlington.

Gisteren vergeten een krant te kopen, in het restaurant liggen wat regionale titels. Een verslag van het debat, geen voorspellingen over het effect daarvan op de verkiezingsuitslag. Nog twee weken tot 6 november, Obama en Romney hebben nog veel te winnen in de swingstates. De krant meldt verder dat de eerste sneeuw is gevallen in de Blue Mountains. Sneeuw in oktober is vroeg. Deze sneeuwval heb ik net ontweken, nog een bergketen te gaan, even voor Oregon City, de Cascades, daar zal over een week of drie wel sneeuw liggen.

Sneeuw in de Blues

Bijna donker, een paar mijl na Echo, vind ik een overnachtingsplaats, niets bijzonders maar blij dat de tent staat.

Nooit vroeg uit een motel. Alles weer inpakken, het lag in de kamer te drogen, douchen, ontbijten, nog even skypen en het is elf uur, checkout time, als ik vertrek. Het motel ligt aan de oostkant van Pendleton, de eerste mijlen door Pendleton, nog wat laatste inkopen doen, koffie onderweg, een relaxr begin.

Op weg naar Echo

Umatlla river

De trail volgt de Umatilla rivier, even buiten de stadsgrenzen volg ik de trail weer. Het is een prachtige route, langs de rivier, door heuvelachtig landschap. Af en toe een boerderij, verder leeg.

Nog steeds richting Echo

Rust aan de Umatilla

Het is opnieuw een regenachtige dag, ik loop richting de opklaringen, wordt af en toe ingehaald door een bui. Tegen vieren begint het in de verte te onweren, einde van de opklaringen. Geen zin om in een onweersbui terecht te komen, zet ik de tent even later op, mooie plek ook nog eens.

Kampeerplaats

Tijd voor een kampvuurtje, het waait te hard om een groot vuur te maken dat verwarmt. Eten koken, nog even bij het vuurtje zitten. Zeven uur in de slaapzak. Val bijna prompt in slaap.

Kunst onderweg...

... ver van de stad

Vroeg op, veel te weinig geslapen. Ontbijten in the Saddle, Randy, de eigenaar, herkent en begroet me. Goed, stevig ontbijt, eieren, aardappelen, ham en brood, met heel veel koffie.

Ander motel zoeken, met wifi, aan de overkant is ook een motel, stuk duurder, even overweeg ik een zoektocht naar iets anders, besluit dan toch maar daar in te checken, geeft me in ieder geval de gehele dag om dingen te doen.

Route naar The Dalles uitstippelen, kost een paar uur, veel uitzoekwerk op internet. Ergens op tweederde moet een rivier overgestoken worden, de kaarten tonen geen brug, een omweg kost dagen, ik zie het wel als ik daar ben.

Pendleton in, inkopen, warme trui gekocht voor koude nachten, nieuwe sokken en meer van dat soort spul. Genoeg eten om minstens halverwege The Dalles te komen, bij de volgende stad min of meer op de trail route.

Regenachtige dag, niet koud maar geen toeristenweer. Terug naar het motel, inkopen droppen en eten, alweer in the Saddle. Moet me nog haasten om op tijd in het motel terug te zijn om het laatste debat tussen Obama en Romney te volgen.

Buitenlandse politiek. Obama lijkt sterker in het debat, de polls na het debat bevestigen dat. Het blijft een spannende race tussen beide presidentskandidaten. Eens zien wat de kranten morgen schrijven.

Een koude nacht, vijf uur wakker, te vroeg om op te staan, sluimeren tot acht uur. Meeste etenis op na het ontbijt, nog wat trailmix en pasta met vis voor vanavond. Geen grote afstand af te leggen vandaag, eerst maar eens wat stukjes voor de blog typen en wachten tot de zon gaat schijnen.

De afdaling naar het dal neemt nog enkele uren, de weg slingert omlaag, waar het kan snij ik stukken af. Vanaf de hoogte is het dal goed te overzien, zo ook de intestate. In de verte zie ik bij een exit een groot bord, knipperende tekst, daar is vast wat eten te krijgen. Door de verrekijker zie ik dat daar het casino is, ik bevind me in indianenreservaat, cayuse, umatilla en walla walla tribes leven hier. In reservaten gelden andere regels, casino’s zijn toegestaan.

Lange afdaling

Vanaf het uitkijkpunt lijkt het casino dichtbij. Het blijkt toch nog anderhalf uur lopen te zijn. In het dal is het warmer, de jas gaat uit. Behalve het casino is er een McDonalds, een benzinepomp, hotel en meer toeristische attracties waaronder een museum. De zon schijnt af en toe, ik type nog wat stukjes en ben weer bij, de koffie is heet, het eten vult en de sigaret brandt. Straks verder richting Pendleton, nog zeven mijl.

Het gaat nog steeds heuvel af, de mijlen tikken sneller weg dan gedacht. De kans een overnachtingsplaats te vinden neemt af met de mijlen. Een geschikte locatie maar te veel jagers om daar de tent op te zetten. Dan beginnen de buitenwijken van Pendleton, geen kans hier een plaats te vinden. Een motel moet het dan maar worden, simpel ding, goedkoop, lijkt dat ze goede wifi hebben maar wel signaal geen datatraffic. Gezeur, morgen een beter motel zoeken, vanavond klusjes.

Pendleton

Eyen in een restaurantje vlakbij, The Saddle, het eetgedeelte gesloten, in de bar soep en een sandwich. American football op tv, luid maar hier niet storend. Ik krijg een biertje van een man waarmee ik aan de praat raak. Hij wil, zoals veel amerikanen, europa zien, begrijpt dat ik als europeaan graag amerika wil zien. Samen met een kameraad gaan ze de binnenstad in, drinken vermoed ik, ze nodigen me uit mee te gaan, ik sla het toch maar af.

Wifi is in de bar ook niet best, stukjes uploaden lukt nauwelijks, morgen is ook goed.

Het heeft de hele nacht geregend, het is koud en regent nog steeds als ik ontwaak. Tussen de buien door gauw de spullen in een natte rugzak pakken. Het is nog redelijk vroeg. De goretex schoenen worden nat van het lopen door het hoge gras, reparaties aan de neus laten los. Ik bevind me midden in de blue mountains de temperatuur zo’n tien graden lager dan in het dal. De regen gaat over in natte sneeuw.

Een paar mijl later ligt het Emigrant Springs state park een welkome rustplaats voor de pioniers. De parken maken zich op voor de winter. Ook dit park is grotendeels gesloten, geen water te krijgen hier, ik heb nog genoeg, bovendien, over een mijl of acht is een rest area, Deadmans Pass. In de loop van de ochtend klaart het op, het blijft koud, trui en jas om warm te blijven, handschoenen om gevoel in de vingers te houden.

Het klaart wat op

Deadmans Pass, zo genoemd omdat tijdens rellen in 1873, vier jaar nadat de transcontinentale spoorweg gereed was, een kolonist er de dood vond. Ook in de jaren nadat de spoorlijn voor de meeste kolonisten de aangewezen manier van reizen was bleef de oregon trail deels in gebruik. Veelal voor grote kuddes vee, soms omdat het goedkoper was. Deadmans Pass rest area is ook gesloten, toiletten en water afgesloten. Gelukkig vind ik er nog een kraan die in gebruik is en vul wat waterflessen.

Blue mountains (1)

Blue Mountains (2)

Blue Mountains (3)

Halverwege de middag begint de afdaling naar het Umatilla dal, een lange afdaling waarvan kolonisten in hun dagboeken al zeiden dat er geen einde aan kwam. Pendleton, de volgende stad waar ik in een motel wil overnachten, is nog te ver weg om morgen vroeg in de ochtend te bereiken, ik doe rustig aan.

Een lange afdaling

In een kleine kom vind ik een geschikte overnachtingsplaats. Het blijkt een soort vuilstort, hout, metaal, beton en ander grofvuil. De tent staat net als het weer begint te regenen. Een poging vuur te maken, later op de avond, mislukt, het hout is veel te nat. Dan maar koken op de brander in de tent, pasta met vis. De voorraad is bijna op, nog eten voor een dag, moet net genoeg zijn voor morgen.