Ergens staat geschreven dat het westen sagebrush is. Het zal het nationaal park bij Massacre Rock zijn geweest. De afgelopen weken viel het mee, veel vruchtbare valleien met rivieren, veel groen. Ik bevind me op de hoogvlakte in het stroomgebied van de Snake River.
Het westen is sagebrush
In de dagen van de Oregon Trail bestond Idaho voor een groot deel uit sagebrush, 90% is daarvan nu verdwenen en vervangen door wegen, bebouwing en akkerbouw. Die tien overblijvende procenten is nog steeds heel veel sagebrush.
Veel sagebrush
De route loopt vandaag nog een paar mijl pal langs de interstate en buigt de laatste dertig kilometer af richting Rupert. Alleen maar sagebrush, geen boom, geen schaduw. Nu ja, ben eerder door dit soort gebieden getrokken, zal ook nu wel weer goed komen.
Heel veel sagebrush
Vandaag bijna twintig mijl afgelegd. Langs Cold Water Hill gekomen, was vroeger een rustplaats, nu een parkeerplaats / picknickgebied, sommige bestemmingen veranderen niet. Morgen nog twaalf mijl naar Rupert.
Lonesome cowboy zonsondergang
One Response to The road to Rupert